Zach KO Castro 2009 California pankration

Even voorstellen

Je moet je inbeelden, mijn jongere zusje Klaartje en ik deelden als kind een kamer en bed, dichter bij elkaar leven als zussen kan bijna niet. Eens getrouwd en in de weer met luiers en papflessen woonden we in hetzelfde dorpje, in dezelfde straat op geen minuut afstand schuin tegenover elkaar. Dichter bij je neefjes en nichtjes opgroeien kan ook al bijna niet. Klaartje was zowat de tweede mama van mijn kinderen en ik was zowat de tweede mama in nood voor haar kinderen.

Kun je bedenken hoe spannend het dus was om na meer dan vier jaar weer samen te zijn? De tantes bleken niet of niets veranderd, maar de kinderen ondertussen des te meer. Maar Elona leerde Ben weer snel goed Nederlands praten en deed zelfs een poging in het lezen, Ben nam 's avonds toch eens stiekem zijn fotoboekje van toen bij de hand om te zien of dat nu wel dezelfde Elona was, hij herkende haar niet. Maar al snel hadden ze zichzelf weer in elkaar gevonden, twee dezelfde types met dezelfde gekkebekken of twee handen op een buik zoals een gezegde zegt.

Catherine en Saartje hadden al vaak online op hun computers gepraat en fotos bekeken, die twee wisten dus wel ongeveer wat te verwachten.

Geen relaas over alle activiteiten wel een paar leuke fotos.

Catherine en Saartje, gedroegen zich perfect hoe vijftienjarigen zich horen te gedragen.

Helena met haar meter Klaartje, Helena genoot en liet haar niet meer los.

Deel van de bende, zoals we wel overal te zien waren.

Elona met grote nicht Eveline, zes jaar vershil.

Paasbezoek

In Belgie hebben de kinderen twee weken "paasvakantie" maar in onze school krijgen de kinderen maar 1 week "lentevakantie". Zo logeerden tante Klaartje en haar twee jongste dochters al een week bij ons in huis vooraleer onze kinderen ten volle van een vrije schoolweek konden genieten. Maar dat gaf niet, op deze manier beleefden ze ook een keer hoe het hier tijdens schooldagen aantoe gaat. Saartje ging een dagje mee met Catherine op de High School rondhangen en aangezien onze kinderen op Goede Vrijdag ook vrijaf kregen, vloog de schoolweek zo om. Gelukkig maar want 's ochtends uit die gezellig volle wagen stappen aan de schoolpoort viel Helena en Ben toch wel erg zwaar, zij op school en de nichtjes al vakantie!
Maar eens af van school brak de pret pas goed los, ondertussen waren we weer goed aan elkaar gewoon geraakt en ging voor hen het amerikaans praten steeds beter en vlotter, ze voelden zich waarempel snel thuis en iedere dag stond er wel wat nieuws op het programma.
Het motto was vooral, samen leven, samen beleven en samen genieten van de kleine dingen. Geen grote uitstappen maar gezellig dicht bij huis en bij elkaar.

Saartje, zes maanden ouder dan ons Catherine.

Elona, vijf weken jonger dan onze Ben.

Ben en Neil Armstrong

In het vierde leerjaar lees je de biografie van een bekend persoon, specifiek iemand die wat te maken heeft met de staat Californie, een leeftijdsgeschikt boek van minstens honderd bladzijden. Ben trok met papa naar de boekenwinkel en ging in het rek met biografieen op zoek naar een personaliteit die binnen zijn interesseveld lag want in de bib op school was er geen meer te vinden ('t leven is voor de rappen hey!). Wat kon dat beter worden dan Neil Armstrong! De kleine Neil had net als onze Ben grote interesse in vliegtuigjes maken, met vliegtuigen vliegen en alles weten over de ruimte.

Na het lezen moesten er vraagjes van de juf beantwoord worden, werd er een 'speech' geschreven waarin de personaliteit zich voorsteld en over zijn leven verteld en werd er een presentatiebord gemaakt.

En vandaag stonden alle vierde leerjaarkes ( zo'n 140 kndrn) met hun bank buiten de klas en kwamen alle derde leerjaarkes met juffen en meesters luisteren naar de kinderen hun speech, daarvoor ging je naar de persoon van je keuze en drukte op een zelf ontworpen knop die het startsein betekende om te praten.

Ook de ouders waren tijdens dat halfuurtje in de vroege ochtend welkom!

Ben doet zijn speech voor mama en haar cameraatje, ge verstaat er misschien niet veel van door de rapte (want Ben wou er zo snel als mogelijk vanaf zijn!) maar ge ziet hem dan toch nog ne keer hooggeconcentreerd bezig op school. En ja, we weten het, als Ben voor piloot wil gaan zal hij toch eens een schone militaire haarsnit moeten krijgen want met een bedekt oog vliegen lijkt ons ook niet zo erg veilig.

vorige zomer

Wel wel wel toch, ik verschiet er warempel zelf van dat het al een drie maanden geleden is dat er hier nog wat nieuws verscheen, het is dan toch waar dat de tijd vliegt!
Zelfs de eerste van maart is al gepasseerd en we hebben al twee verjaardagen gehad!
Papa Bert werd zevenenveertig achtenveertig (ai, ai, ai!) en Catherine werd vijftien.
Ze vierde dat met tien vriendinnen en met ons in een Italiaans restaurant van haar keuze. We zaten allemaal aan dezelfde grote ronde tafel en sloten af met het traditioneel verjaardagslied gezongen door de obers en het hele restaurant en aten toen de reusachtige chocoladetaart op.

En om nog eens te verschieten heb ik een filmpke voor oma met oma en ons toen we vorige zomer op de Pier van Santa Monica pardoes werden meegetrokken in een straatartiest zijn act, toen deed onzen buik toch zo pijn van 't lachen, weet ge nog Lissa?

Thanksgiving weekendtrip

Met zijn zevenen kropen we op Thanksgiving in de oude Chevy en reden richting Las Vegas. Niet omdat deze stad van plezier en vertier ons zo aantrekt, maar ik en de vier jongste kinderen waren er nog niet geweest en ge moet zoiets toch eens met u eigen ogen gezien hebben, zeker als het maar een vijf tot zestal uren rijden is van je huis. Het was al donker toen we in de buurt kwamen, maar goed ook, want zo konden we warempel de lichtvervuiling duidelijk waarnemen, in het pikkedonker van de omliggende woestijn kwam aan de horizon een enorme lichtvlek te voorschijn. Eens in Las Vegas was het van "Oh" en "Ah" in de auto toen we over de strip reden voor de vele lichtreklames.
We hadden een rustig en familievriendelijk, casinoloos hotel buiten het centrum geboekt. Op vrijdag bezochten we met veel meer Oh's en Ah's de Hoover Dam op de grens van Nevada met Arizona, in 1935 gebouwd en toen de grootste betonnen constructie en de grootste electriciteitsopwekkende generator met water in de hele wereld, ook nu nog erg indrukwekkend, we gingen binnen tot bij de gigantische generatoren.
En na een avondje stappen, terug in Las Vegas kwamen al die (met Ben's woorden) "inappropriate things" ons de oren uit en waren we meer dan blij de volgende ochtend dat hele nep- en stinkgedoe achter ons te mogen laten.

De Hoover Dam

Op naar Death Valley National Park, het perfecte antigif. De dodenvallei is op een na de heetste plek op aarde en droogste plek in Noord Amerika. Het gebied is zo droog omdat er een aantal bergruggen ligt tussen de vallei en de Stille Oceaan. Wolken regenen leeg op deze bergruggen, waardoor er in Death Valley vrijwel nooit regen valt. Bovendien ligt het gebied zeer laag, in Death Valley bevindt zich het laagste punt van de Verenigde Staten. Dit laagste punt bestaat uit een zoutmeer, Badwater genoemd en ligt 86 m onder de zeespiegel. De hoogste temperatuur die hier gemeten is, in Furnace Creek, een woestijndorp, bedroeg 56.7 °C, op 10 juli 1913. In normale zomers komen temperaturen tot 49 °C vaak voor.
Dankzij een geairconditionde auto is deze bijzonder mooie plaats nu goed te bezoeken, zelfs nu tijdens de wintermaanden konden we buiten wandelen bij een temperatuur van 30 graden Celsius.

Zabriskie Point in Death Valley , wondermooi.

Badwater Basin te heet om lang te blijven.

Lopen op de witte zoutlaag in Badwater, Death Valley.

Bij valavond: de duinen van Death Valley.

Een heleboel interessante en wondermooie plekken kwamen we tegen zodat een dag niet genoeg voor ons was.Toch reden we bij valavond de vallei maar uit en eindigden in Lone Pine om te overnachten in een oud historisch westernhotel-motel om de volgende dag ons pad verder te kunnen zetten naar de Alabama Hills of Movie Flats waar honderden cowboy films en reeksen werden opgenomen zoals bijvoorbeeld 'Bonanza' en 'How the West was won'.

Het dorpje Lone Pine, op de achtergrond de het besneeuwde Sierra massief.

Mt. Whitney, de hoogste bergtop in de Noord Amerika (4.421 m) was ons einddoel maar door de sneeuw konden we met de wagen niet verder geraken. Van het laagste punt op weg naar het hoogste punt in een dag en dat alles door een haast onbewoonde wereld. Dit is hoe we het graag hebben.

De Alabama Hills (of ook de Movie Flats geheten)

De weg naar Mt. Whitney is afgesloten, het is ook tijd om naar huis te keren.

Alexander

Of sinds onze eerste dag in Californie, "Alex" voor iedereen. Zelfs op officiele documenten vertikt hij het om zijn volledige naam neer te zetten.

Sinds gisteren is hij 18!

Wat een verschil met zijn kleine broertje van 10. Inderdaad, van de grootste naar de kleinste, een leeftijdsverschil van 8 jaar.

Alex is op college, Alex pronkt met zijn box-car, Alex kruipt pas (erg) laat in bed en Alex kruipt ook weer (erg) laat uit bed, voor zover dat gaat met zijn studies en zijn werk natuurlijk.

Alex werkt nog steeds als P.A. of Personnal Assistent van de dame in rolstoel.

Alex werkt ook nog steeds voor een video productie bedrijfje.

Alex is onze trendsetter. Hij is de oudste en komt het eerst in aanmerking met al die Californische (en voor ons nieuw en vreemde) gebruiken. Bij hem zijn we steeds in shock, moeten wennen en pas na veel gezeur en gepredik leggen we ons er bij neer. Bij het volgende kind weten we al wat ons te wachten staat en doen we mee. Alex heeft dus een moeilijke job met ons.

Op zijn feestje gisterenavond. Zingende diensters die een spelletje met hem speelden, plezant.