Ben en zijn zonsondergangen

Iedere avond rent Ben op het terras als de zon ondergaat, hij is er gek op. Iedere avond kleurt ze prachtig rood, of roze of paars en iedere avond is het anders. Geen wonder dat hij dan telkens roept "kom rap eens kijken, zo'n mooie sun!"

Vanavond wou hij er foto van om aan zijn vriendjes te tonen, mamas minicameraatje ging op het ministatiefje, dat zette hij op de leuning van de hoge balkon en ik hield het voor hem vast, hij was de kiekjesmaker.

de zoemvogeltjes

Sfeerbeeldje op ons balkon vanavond.

Drie kolibrie nectarflessen hebben we hangen, waarvan deze de kleinste is en iedere dag zijn ze helemaal leeg. Vooral in de ochtend en net voor de avond is er de grootste activiteit, en dan bedoel ik werkelijk met zijn vieren tot zessen vechten voor wat zoetigheid uit een fles. Maar ook de hele dag is er wel elk moment een vogeltje aan't drinken. Ze zijn helemaal niet bang, flapperen rond ons oren en soms kunnen we ze eventjes aanraken.

In het engels is het "hummingbird" en dat betekent letterlijk "zoemvogel" en dat is het ook. Door het zeer snelle flapperen van de vleugeltjes lijkt het alsof ze zoemen. Zeer kleine vogeltjes die leven van de nectar in de bloemen. Omdat een bloem niet zoveel voorraad heeft, probeert het vogeltje 'zijn' bloem hardnekkig te beschermen en laat dus niemand toe om aan zijn voedselbron te slurpen. Dat is waarom ze ook deze suikerflesjes niet willen delen. Ze weten niet dat deze onuitputtelijk zijn, alhoewel, door de massale belangstelling moet ik ze alle drie iedere dag helemaal hervullen, daarbij moet ik letten ze goed om te spoelen en niets te morsen, anders trekt dat onherroepelijk wespen en mieren aan.
Er zijn speciale mengsels te koop, dan is het suikerwater roodgekleurd, de kleur en de geur die hen aantrekt, maar meestal maak ik het gewoon met suiker en water alleen.

taart van Gelson's

Een goeie taart vinden is hier een hele uitdaging. Amerikanen zweren voornamelijk bij de met felle kleuren, overvloedig met icing versierde birthday cakes. Nog steeds ben ik het niet gewend om in die fel groene, roze, blauwe of paarse taart mijn tanden te zetten. Bert probeert het nog niet eens en haalt alles er steevast af. Maar voor wie het wel lekker vindt, is er geen nood om er een te vinden, iedere supermarkt heeft er altijd wel een of meerdere in voorraad.

Maar als verwende Belgische patisserie fijnproevers, willen we liever wat anders. Onze favorieten zijn een goeie fruittaart of een vers gebakken frangipanne taart, een Amerikaan weet niet wat hij mist! En ja, er zijn enkele goeie patisserie bakkerijen, maar niet echt bij de deur en om er urenlang voor in de wagen te kruipen, dat vind ik te ver gezocht. Nee, dan houden we het wel met een verse aardbei met wat slagroom.

Maar, we hebben geluk. De warenhuisketen Gelson's, vier afritten zuidwaarts op de 101 hier vandaan (op 10 min.) heeft een banketbakker die weet wat lekker is. Geen moeite is hem teveel en op bestelling kan je de meest uitzonderlijke creaties laten maken en ze blijven nog lekker ook. Maar, er is meer, de zandkoekjes, frangipannetaartjes en heerlijke luchtige fruittaarten en heel veel meer. Altijd is het er aanschuiven, een centje meer is het af en toe wel waard.

Ben blies zijn kaarsjes uit, samen met Helena want zij had haar taart nog te goed. Met twee blazen is ook plezant en de taart was groot genoeg.

Ben is jarig!

De kleine man, zo gelukkig als wat dat hij vandaag eindelijk weer eens jarig was. Onze traditie wil dat in de ochtend alle pakjes, inkluis alle reeds ontvangen kaartjes en presentjes, versierd met een ballon, op de plaats staat waar anders je ontbijt ligt. Maar soms foppen we wel eens, vooral bij de kindjes die al eens komen piepen vooraleer ze eigenlijk in de keuken toegelaten zijn. Want de jarige komt als laatste en niet voordat alle anderen klaar staan om te zingen van Happy Birthday, een welkomstcommitee dus.
"Ga je me ook tricken??" vroeg hij me gisterenavond bij zijn laatste nachtzoen als achtjarige, want eerder bij Helena hadden we het eigenlijke geschenk van ons nog wat achtergehouden. Spannend dus.

En ja hoor, we hebben hem ook ge'tricked'. Zijn hartewens had hij op lego.com uitgekozen, welja, er was een hele rij keuzes die in aanmerking kwamen als 'dat wil ik graag'. Dus bestelde ik al een hele tijd op voorhand wat uit zijn keuzelijst maar bleek dat nu wel 'out of stock' en de geplande leveringstijd lag lang na zijn verjaardag. Om zijn ongeduld te stillen, want wel iedere ochtend vroeg hij of ik al besteld had, had ik verteld dat ik wat uitgekozen had maar dat het hoogstwaarschijnlijk niet op tijd zou komen. Niet erg, een prentje van mijn gemaakte keuze was ook goed en een uitstap naar de speelgoedwinkel op zijn verjaardag als compensatie zag hij ook al goed zitten.

Maar vorige week kreeg ik per email bericht dat het pakje verstuurd was, het zou dus op tijd zijn, maar om alle spanning niet te breken had ik daar niets van verteld. Maar net toen we buiten bezig waren kwam het postautootje de oprit opgereden en had die een gigantische bruine doos voor ons mee. Ons mannetje sprong overeind en was als eerste om het aan te nemen, en toen hij wou gaan schudden om eens te 'voelen' (want ja, lego stopt het wel in die neutrale bruine postdozen, maar legoblokjes rammelen nu eenmaal op een voor lego unieke manier en dat hoor je) kon ik hem net op tijd tegenhouden, dat het waarschijnlijk de wisselstukken van de wasmachine waren en die wel eens breekbaar kunnen zijn. Oh ja, nu zag hij het, op de doos stond trouwens mijn naam en Lego komt toch met een UPS-truck he?

De doos ging dus in een hoekje van de garage en niemand die er nog naar piepte, zelfs al lag ze zomaar voor het graaien, Ben was er gerust in dat zonder het pakje zijn verjaardag ook wel tof zou worden.

En zo begonnen we deze ochtend met de per post aangekomen geschenkjes en kaartjes en een pakje van zijn grote broer die ondertussen al naar school was. En toen na het enthousiaste uitpakken en lezen van de kaartjes geen prentje te vinden was, kwam de bruine doos al 'rammelend' te voorschijn.

Tegen half negen waren we klaar om te vertrekken naar zee en om alle kinderen van het Life Guard kamp te kunnen trakteren, had hij een super size Costco pretzel trommel meegenomen, iets zout smaakt altijd zo heerlijk daar. Natuurlijk hebben ze dan ook met zijn allen voor hem gezongen terwijl hij bovenop de Life Guards hun truck mocht staan.

En raad eens waar hij vanavond de hele tijd stilletjes mee bezig was?

Life Guard Kamp

Zomerkampen zijn populair want vakanties duren anders te lang, zeker als je zelf niet op reis gaat. Toch heb ik al lang afgeleerd om een leerzaam kamp uit te kiezen, het schooljaar duurt op zijn beurt ook al lang genoeg en vakanties betekenen voor ons enkel spelen, spelen en nog meer spelen. Bij de kleinsten kan je dat letterlijk nemen, maar bij tieners draait het meer rond vrienden en sport, de leeftijd daar tussenin balanceert tussen de twee.

Met een gezin van alle leeftijden wat, is het moeilijk schipperen om een goed evenwicht te vinden voor elk wat wils zonder eindeloos van hot naar her te rijden. Zo wisten we al dat de week Surf Kamp, bij de ons ondertussen erg vertrouwde mensen, een geslaagde formule voor ons is. Maar te duur om het zomaar week na week te herhalen.

Maar heel wat stranden hebben een vierweken durend programma lopen, Junior Life Guard, gesponsord door de stad en dus echt betaalbaar, naar Californische normen zelfs spotgoedkoop.

Vijf dagen per week een hele maand lang, van in de vroege ochtend tot na de middag, sport en spel, zwemmen, lopen, conditietraining, surfen, bodysurfen, boogysurfen en zot doen met een hele kliek kinderen tussen de negen en de zestien jaar. Maar ook veilig en verstandig leren omgaan met de oceaan, het strand en de zon, door het intense contact komt de eenwording en het respect vanzelf.

Eveline, Catherine, Helena en Benjamin vinden het gewoon super en amuseren zich er rot. Moe. ja dat wel, maar gezond moe. Eveline heeft er een hele groep gekende vriendinnen vanop school en de waterpolo en een deel van de life guards kent ze ook, Catherine leert weer nieuwe vriendinnetjes kennen, Helena ook en Ben die volgens Helena een 'show off boy' is trekt op met het boogyboard clubje. Heel wat kinderen hebben er al een volle maand opzitten en zijn er nu weer bij deze tweede sessie, we begrijpen waarom, het is gewoon super tof. Volgende zomer zijn we zeker weer in, Eveline zal dan wel te oud zijn voor dit concept en zal moeten opschuiven naar een echte life guard training, want daar droomt ze al van, maar een jobke aan zee daar moet je wel tot je 21ste voor wachten.

Harry Potter Mania

Eindelijk, eindelijk, is het minste wat ik erover kan zeggen.
Vooral Helena had de maanden, weken en dagen afgeteld. Van haar juf had ze einde schooljaar al een $5 aankoopbon bij Borders gekregen voor haar grote leeslust en dat bedrag had ze zuinig opzij gelegd voor dit boek.
Al weken geleden konden we het boek online reserveren bij deze boekhandel, dan ligt de hardcover aan min 40% voor je klaar vanaf middernacht als het 21 juli wordt. De hele vrijdagavond daaraan voorafgaand was er Harry Potter feest in de winkel, daar zijn we niet naartoe gegaan omdat laat opblijven niet voor ons is weggelegd. Daarom gewacht tot deze ochtend en van een gigantische stapel gereserveerde boeken kreeg ze eindelijk haar exemplaar. Dat liet ze niet meer los, zelfs tijdens boodschappen van winkel naar winkel streek ze overal neer op de vloer om verder te lezen, zelfs met reuzehonger tijdens de lunch kon ze het niet neerleggen.
Af en toe krijgen we een stukje voorgelezen en soms kan ze zich niet inhouden en krijgen we een klein detail uit het verhaal, "zo'n mooi boek!".

Nu zitten we allemaal ons beurt af te wachten om het laatste en dikste boek van Harry Potter te kunnen lezen. Alex is slimmer en bestelde er zelf een.

Ook de laatste film zijn de kinderen stuk voor stuk zo snel mogelijk gaan bekijken, Eveline ging met vriendinnen om middernacht als premierestunt en de anderen de dag nadien, over een kleine manie gesproken!

Seaworld

Seaworld deden we al eens onze allereerste week ooit in de US, nu vier jaar geleden, Inge en Bert tijdens hun huwelijksreis.

Om half zes waren we al op weg, een rit die ons voor de ochtendspits voorbij de grootstad LA moest brengen en op tijd aan Seaworld. De afspraak was om 10 uur aan de ingang, maar het verkeer ging zodanig vlot dat het amper 9 uur voorbij was en we al op de parking stonden. Met de gsm's hadden we onderweg al contact gemaakt zodat ook Bert en Inge met de kinderen, die logeerden in een hotelletje in de buurt, een uurtje vroeger daar waren.

De kust heeft last van een maritieme storing en kampt al enkele dagen met een bewolkte hemel, voor ons geen probleem, in het begin althans, maar naargelang de dag vorderde en we steeds natter en kouder werden van de attracties en de shows, snakten we naar een straaltje zon die zich met moeite liet zien.

Dapper als we waren deden we de Water Coaster "Journey to Atlantis" die zijn naam niet gestolen heeft, adrenalinestoot en kleddernat, de kinderen konden er maar niet genoeg van krijgen maar de mamas daarentegen hielden het bij een keer is genoeg.

Dan de shows die nooit gaan vervelen.

De overweldigende show met de Orcas of de "killer whales", ze zien er mooi en lief uit maar zijn erg gevaarlijk, in groep vallen ze de baby walvissen aan als prooi, de reden trouwens dat we tijdens het migratie seizoen wel eens moeder walvissen met hun jongen dicht langs de kust zien zwemmen, Orcas wagen zich meestal niet zo dicht bij de mensen. Toch heeft deze kennis ons plezier niet kunnen vergallen, we zaten zelfs in de "soak zone" en zonder regencape. Wat dacht je nu, eerst betalen om nat te worden en dan betalen om droog te blijven, toch geen logica?

Maar de dolfijnen waren ook weer grote fun, zeker de nog steeds opgevoerde stunt van de 'zogezegde' mama die in het water valt en gered wordt door de dolfijnen. Identiek als zoveel jaar terug maar nog steeds succes verzekerd.

Zeeleeuwen en een zeekoe als echte acteurs op een onderzeeer, hoe doen ze het toch? Ook hier weer niets dan lachende en verbaasde gezichtjes bij de kinderen.

Cirque de la Mer doet sterk aan Cirque du Soleil denken, boven het water een acrobatische show, spectaculair en voor een keertje bleven wij toeschouwers eens droog en kwam zelfs de zon ons even opwarmen.

De snelle waterbanden door het scheepswrak, dat kan toch niet zo erg zijn? Ha, gefopt, was best wel akelig maar vooral weerom erg nat, kleddernat, met druipende broeken en t-shirts stapten we uit, HELP waar is de zon om ons wat op te drogen?

En als de dag al lang genoeg was geweest, we nat en koud door merg en been raakten, wilde een deel van ons groepje nog absoluut de de 4D show zien met de brilletjes, ach kom, kunnen we ondertussen wat opdrogen. Ja, dat dachten we maar, de 4de dimensie bestond uit water en lucht, werden we dus weer een keertje nat!

Half acht al en tijd om in een warme auto te kruipen en de rit huiswaarts aan te vangen. Voor een nachtje reden onze bezoekers nog een keertje met ons mee naar huis. In ons hotelletje was nog plaats, in tegenstelling tot de echte ketens tijdens deze drukke toeristische weken waar alles volboekt bleek. Dankzij weerom vlot verkeer lagen we allemaal om elf uur in een warm bed.

Vandaag reden ze in de ochtend na een ervaring bij onze warme bakker dan toch door naar hun volgende bestemming. Op 2 augustus zien we ze dan nog een keertje terug voor ze weer naar huis vliegen. En Ben bleef deze keer bij ons.