De grootte van een Blauwe Vinvis of Blue Whale mag je ook vergelijken met een Boeing 737, wie daarin al is meegevlogen weet wel hoe gigantisch dat is. We wilden dat dus ook wel eens zien, vooral omdat we toch in de buurt zouden zijn om te surfen, een beetje ramptoerist spelen met de surfboarden op het dak valt toch zo niet op?
Eveline was weeral voor zeven uur in de vroege ochtend vertrokken met haar surfplank, wetsuit en handdoek en toen we zelf anderhalf uur later klaar waren met het inladen van de wagen om ook te vertrekken, belt ze ons op dat het daar niet te doen is van de ronddrijvende "blubber" in het water en een viesruikende zee. Ze waren dus zelf al snel weer uit de golven gegaan en reden nu op weg naar een andere surfspot. We konden dus ook maar beter ons plannen aanpassen, liet ze ons vriendelijk weten. Maar met jonge kinderen als Benjamin en Helena willen we voorlopig nog niet naar andere surflocaties gaan, Eveline is onderhand een halve Pro en kan ook wel woeligere plaatsen aan en kent ondertussen de surfetiquete voldoende om tussen een drukbezochte hotspot haar ding te doen zonder zich te laten doen.
Laat ons dan naar het Aloha Beach Festival in Ventura gaan waar er ook het hele weekend surfkampioenschappen zijn en dan rijden we eerst eens langs die 'whale'!
Goed idee, maar daar aangekomen was de walvis al een heel stuk opgekuist, er was blijkbaar tijdens laagtij al hard gewerkt om het dier te bergen. Omdat wetenschappers gisteren merkten dat het skelet erg beschadigd was (hoogstwaarschijnlijk dus toch een aanvaring met een zeer groot oceaanschip) en daardoor onbruikbaar voor conservatie in een museum zijn ze het zoogdier in stukken beginnen zagen en het vlees van de beenderen ontbenen, een klusje dat blijkbaar erg makkelijk ging (zagen we zelf doen) doordat het al in verregaande ontbinding was. Maar wat een afmetingen, we konden onze ogen niet geloven toen we zo voor onze neus de beenderen op een vrachtwagen zagen takelen, en de geur, die viel best nog mee, we hadden het erger verwacht.
We zijn erg tevreden dat we dit nog op de valreep kunnen zien hebben, wat een wonderlijk groot dier is het, ik had best wel een wetenschapper van dienst willen zijn om het allemaal wat van dichterbij te beleven, ik ben er helemaal door gefascineerd.
Ondertussen zagen we dolfijnen steeds maar rondjes zwemmen, duikelen en surfen in de golven, blijkbaar genoten ze daar een rijkelijk maal van vissen die op hun beurt aangetrokken zijn door het dode vlees. "Als er een dag is dat we hier een haai mogen zien rondcirkelen, dan is dat wel vandaag", wist Bert te bedenken. Niet ondenkbaar als we weten dat slechts weken geleden daar in de buurt nog een surfende vrouw in haar voet werd gebeten. Ja, papa Bert maakt zich ook altijd zorgen als ons meisjes gaan surfen tijdens hun maandstonden, hij denkt dat haaien zich aangetrokken zouden voelen, maar zij lachen ermee, laten zich door niets stoppen en vinden alleen maar dat hij overdrijft.
Na een poosje hadden de kinderen er toch genoeg van en reden we tien minuutjes verder tot aan het surfkampioenschap. We hebben er ondertussen al enkele bezocht en het valt ons op wat een ontspannen en fijne sfeer er telkens rondhangt, we geraakten er dus ook deze keer weer niet weg. Het werd dus een beetje een andere zondag dan gewoonlijk, maar daarom niet minder fijn.
"Another beautiful Sunday!" dat is wat we op het einde van een weekend kunnen zeggen, week na week.
