Halloween preparations

We hebben het super druk deze week, door ons huiswerk maar vooral om ons goed voor te bereiden op Halloween, volgende dinsdag is het al zover!

Er wordt dus hard gebrainwashed over de costuums.

Benjamins' ligt al klaar, verstopt want niemand mag het al weten.

Helena zit met wilde plannen in haar hoofd om zelf wat te maken.

Catherine heeft een duidelijk beeld en reserveerde reeds haar attributen.

Eveline, daar weten we nog niets van, die heeft het reuzedruk met babysitten en carwashen en waterpolo, die komt zeker op de laatste minuut nog wel af.

Alexander die gaan met een hele bende Scooby Doo spelen en raad eens voor wie hij niet veel moeite moet doen om er op te gelijken?

Maar we moeten ook nog pompoenen carven om er Jack O' Lanterns van te maken.

En halloween gebakjes bakken voor de fundraising maar ook voor ons burenfeestje op zaterdag en vrijdagavond hebben we ook al Monster Mash party op school.

We hebben nu wel geen Sinterklaasfeest meer maar hebben er wel een leuke en gezellige Halloweenperiode voor in de plaats gekregen.

surfing season

Gisteren waren er prachtige hoge en regelmatige golven, maar vandaag ook.

Ondanks dat het niet gepland was om te gaan en we gisterenavond de auto gekuist hadden, omdat die na het surfen altijd vol zand ligt vanbinnen en er langs buiten zo'n vettig laagje opplakt door de oceaan en we vandaag een propere activiteit zouden gaan doen, zijn we toch gegaan.

Omdat we eind oktober zijn en we dezer dagen genieten van een gunstige warme Santa Ana wind waardoor het eindeloos aangenaam vertoeven is op 'the beach' maar vooral, omdat de golven nu op zijn best zijn. Door de abnormale windrichting worden de golven nu anders gestuwd, waardoor het nu buitengewoon surfweer is.

Die kans mogen we dus niet laten liggen en profiteren wat er nog te genieten valt. Uiteindelijk staat ook voor ons de winter voor de deur, voor kleine kinderen wordt de oceaan dan net iets te koud, ook met wetsuit, booties, handschoenen en hoody.

the Pumpkin Patch

Een weekend is maar kort, daarom propten we deze zaterdag vol met activiteiten. Het warme weer gecombineerd met goeie surfcondities zorgden ervoor dat de auto in de ochtend werd volgeladen met surfboards en wetsuits, richting Mondos. Zaterdag is ook waterpolo wedstrijd, dus werd er op tijd vertrokken richting zwembad, toen zagen we een tradiotionele pumpkin patch, of pompoenenveld waar je met kruiwagen je eigen pompoenen mag uitkiezen, rechtstreeks van de kwekers.

Hop, die auto uit en in zwembroek, short of handdoek het stoffige veld op.
"Iedereen mag zijn eigen pompoen kiezen!" moest ik hen geen twee keer roepen.
Benjamin koos een hele grote, Helena koos zorgvuldig voor een mooi gevormde middelmatig groot, Catherine die wou een klein rond bolleke, Eveline een tusseninnetje en voor Alex een mooie ovalen.

Het "carven" is voor later, dat wordt een gezamelijk creatief familiemoment.

Eens alles in de kruiwagen naar het stalletje om af te rekenen.

-------$12.oo--------$10.oo--------$8.oo--------$6.oo--------$4.oo--------$2.oo-------

Daarna ging Eveline nog naar een verjaardagsfeestje, reed papa door de carwash en aten we 's avonds pumpkin pie uit Costco terwijl we keken naar "Over the edge".

gevaarlijke dieren

De kinderen hun school ligt midden in een zeer recent aangelegd woongebied, aan de rand van de Santa Monica Mountains.
Een stuk natuur dat tot zes jaar geleden slechts bestond uit woest struikgewas, de habitat van coyotes, slangen, raccoons, skunks, konijnen, govers, bobcats en ook de mountain lion.

Deze dieren zijn gelukkig schuw voor mensen en verstoppen zicht meestal zo goed dat we ze maar zelden te zien of te horen krijgen. Voor de gevaarlijke soorten is dit een goede zaak.

"Het zijn niet de dieren die naar de mensen komen maar de mensen naar de dieren!" heeft Benjamin vandaag op school geleerd.

Vanmorgen werd er een mountain lion gesignaleerd achter de school. Mountain lions zijn gevaarlijk en kunnen kinderen aanvallen als ze honger hebben. Er werd door bevoegde instanties gezocht met helicopters maar ze vonden enkel een bobcat die ronddoolde in de buurt. Misschien had die persoon het verkeerd gezien en een bobcat verwisseld voor een mountain lion? Maar de school nam geen risico's, de kinderen mochten niet buiten spelen en niemand mocht alleen naar huis, alle ouders werden opgebeld met de uitdrukkelijke vraag de kinderen aan de schoolpoort af te halen.
Er waren dus monsterfiles in de pick-up lines.

We zouden na school weer naar het nieuwe speelparkje gaan achter de school, maar dat plan hebben we dan maar afgeblazen, er zijn gelukkig nog vele andere speelparkjes te ontdekken.

minimum days

Sally en Helena in het midden, twee goeie vriendinnen, boven het broertje en beneden Benjamin, een zotte bende.

Als het schooljaar weer een dikke maand bezig is, dan willen ouders wel eens een prive gesprekje met de leerkracht en die leerkracht kent ondertussen de kinderen voldoende zodat het afspraakje nuttig en leerrijk is. Dat noemen ze dan "oudercontact" op zijn vlaams, "parent teacher conference" op zijn amerikaans.

Zoals ik het me herinner van in Belgie, zijn die dagen meestal erg slopend voor de leerkrachten, overdag lesgeven en daarna het oudercontact dat tot in de late uurtjes duurt. Je moet dan ook geen helderziende zijn om te voorspellen dat de dag nadien je juf of meester met schorre stem en slapende kop voor de klas moet staan, als die er dan al is en niet ziek gevallen is.

Hier hebben ze het weer goed geregeld, een hele week zijn het slechts halve dagen les, "minimum days". Kinderen gaan naar huis en de namiddag is voor het gesprek met de ouders, vijf dagen op een rij, vijf namiddagen om de 20 min. per kind te verdelen. Ontspannen en niet gehaast, ideaal.

Nu kunnen ze niet met zijn allen tegelijkertijd opgepikt worden en elke dag heen en weer naar huis of om wat boodschappen te doen, is ook wat overdreven. Daarom vullen we onze wachttijd met spelen in het buurtparkje, er is een gloednieuw dichtbij de school, de zon en de aangename temperaturen zijn er en blijkbaar zijn we niet de enigen met dit idee, vriendjes zat om mee te spelen.

Homecoming dance "the night"

Eerlijk, ik zou hier als mama niet het relaas moeten doen, want eigenlijk weet ik er niet zo heel veel over, gewoon, omdat ik er zelf niet bij was en ik het enkel moet doen met de weinige vertelsels en feiten vooraf en nadien.

Alex: die heb ik er vrijdagavond nog op uit gestuurd naar "Abercrombie". Die wou perse een kostuum, mijn hardnekkig "nee" deed hem hopeloos die van zijn papa passen. Nog erger dus, maar een pak daar wou ik geen geld aan uitgeven. Het kan toch jonger en knapper dan dat? Een compromis: zijn leuke bruine stretchy broek met een sportief getailleerd hemd van "Abercrombie & Fitch" in zware witte katoen. Nog een paar Vans sneakers in bijpassende kleuren en zo werd het toch nog een snuifje "Luxury" maar meer "Casual", zo waren we allebei content en zijn lief ook, want zij had een leuk bruin jurkje, dus pasten ze perfect samen. De naaldhakken? Die waren te pijnlijk, het werd dus blootvoets.

Die pluim in het borstzakje? Alex, vertel eens?

Ze hadden samengelegd met wat vrienden en een lange witte limo ingehuurd, niet het idee van de ouders want wij vinden het allemaal weggegooid geld, maar tieners doen nu eenmaal net het tegenovergestelde, dus leggen we er ons maar bij neer. Nogthans stelde ik gratis de limoservice voor met mijn oude Chevy, hij is toch ook wit en lang en bijna retro?

Om 5u. werden ze opgehaald en naar het restaurantje gebracht voor het etentje vooraf, daarna richting dans in de sportzaal van de Highschool. Om klokslag 12 is die gedaan en bracht de limo hen naar Kara's huis.

Eveline: die besloot op het allerlaatste nippertje om toch te gaan, een deel van haar vriendinnen ging niet maar een ander deel wel. Gelukkig hield zij het een pak soberder, toch minstens even leuk. Ze had nog haar witte katoenen zwierige jurkje met jeansvestje van haar Middle school graduation, dat zou ze weer aandoen. Eerst ging ze met een stel vriendinnen naar de Pumpkin Patch, tegen 5 was ze thuis en om 6 zouden ze bij een ander vriendinnetje samenkomen, het werd dus snel douchen en in haar sportzak nam ze alles mee, ze zou zich ginder verder optutten en daar ook blijven slapen. Ik heb dus geen foto van haar, zelfstandig en zelfzeker als ze is, mag ik me er ook niet mee bemoeien en nog minder eentje "bloggen" want dat vindt ze niet leuk. Daarom ook de vorige foto's van haar zonder haar gezicht, omdat ze dat zo wil.

Update: het vriendinnetje haar mama mailde me vanavond deze foto , voor wie haar toch eens up-to-date wil zien.

Oe - hoe

Sinds enkele weken hoor ik hem in de vroege donkere nacht. De echte "oe -hoe" roep, recht boven mijn hoofd, vanop het dak dus. Gisterenavond was het heviger dan ooit, dat kon niet eentje zijn, maar dat moesten er ongetwijfeld meer zijn. Ook Bert hoorde het en kwam op zijn kousevoeten naar boven, we deden zo stilletjes mogelijk de balkondeur open en hingen half over de balustrade om zo ver mogelijk over ons dak te kunnen gluren. Daar zagen we zitten, twee zeer grote uilen, op onze enige echte antenne op het dak, twee van de grootste uilen in Noord Amerika, de "great horned owl". Maar zij zien ons natuurlijk wel 100 keer beter dan wij hen, dus vlogen ze al snel weer weg, het bos in.