drie jaar al

Drie jaar geleden dat we vertrokken zijn uit Belgie als dieven in de donkere nacht, voordeur in het slot getrokken en we konden niet meer terug.
Drie jaar in het land van de Dollar, in de taal van Hollywood, het klimaat van de eindeloze zomer, we werden het allemaal goed gewoon.
Drie jaar uit een kinderleven, ze zijn zo veranderd, wie zou ze nog herkennen?
Drie jaar, wat heeft dat met hen zoal gedaan?

Drie van de vijf willen/kunnen geen mes meer gebruiken aan tafel. Amerikanen snijden eerst het vlees in stukjes (als het al te snijden valt want meestal wordt alles bijtklaar geserveerd), steunen de linker elleboog op tafel en vork in de rechterhand. Als ze er een beetje verveeld uit gaan zien dan wil dat zeggen dat ze er van genieten (bij de tieners althans).

Thuis wordt er Nederlands gesproken, maar geen zin gaat bij hen voorbij zonder een woord Engels ertussen, of een engelse zinsbouw met nederlandse woorden, of gewoon Engels onder elkaar.

Sms-en doe je niet in een andere taal dan Engels.

Eten doe je buitenshuis, de keuken is er voor noodgevallen, of was dat andersom?

Iedere dag draag je andere kleren, alle andere gooi je op een hoopje op de grond, of voor mama's gemoedsrust in je klerenkast, tot ze dat ontdekt heeft en helemaal uit haar dak gaat, dan is het terug naar de realiteit en volgens mama's Belgische manier.

Huiswerk maken komt na de sport en ontspanning, 'studeren' wat is dat?

Dat ze zich gaan afvragen of ze nu Amerikaans-Belg zijn of Belg-Amerikaans en een beetje sip staan kijken als het maar gewoon Belg is.

De simpele vlaamse dorpskindjes werden een stel jonge Californiers met een vleugje glitter en glamour, met horizonten zo wijds en een levensstijl zo rijk dat zowel Mommy als Daddy er een beetje onwennig naar staan kijken.

Om het even wat de toekomst brengt, wat geweest is pakt niemand hen nog af.

Wandeling naar de Wildwood waterval.

Op zondag proberen we altijd wat actiefs te doen en nu het surfwater nog steeds te koud is voor de kleinsten (en mama en papa) ligt de keuze tussen fietsen of wandelen. Eveline daarentegen genoot zowel zaterdag als zondag van ongewoon hoge surfgolven, de hoogste en de beste die ze al had meegemaakt en dat maakte haar het gelukkigste meiske uit de straat. Alex heeft het superdruk met het regisseren van het schooltheaterstuk, het monteren van videofilmkes en het samenstellen en fotobewerken van het schooljaarboek en natuurlijk ook met zijn lief, die sloot zich dus op in zijn donkere slaap- en werkkamer. En wij, mama-papa-Ben-Helena-Catherine gingen een kort maar krachtige wandeling maken in het Wildwood Park, ook weer natuurgebied maar in het midden van onze stad op een scheet hier vandaan. Papa had in het boekje met wandelingen een mooi uitstapje uitgestippelt, niet te lang, net goed. En wie vertrouwen we beter dan papa met het ingebouwd compas?

Het werd een tochtje naar de waterval, hoe kan het anders want die moet natuurlijk nu wel lustig klateren aangezien de recente hevige regenval en in het boekje stond een mooi rondje zodat het niet een saaie heen en terug wandeling zou worden. Dat wandelpad begon ergens aan een klein verscholen hekje in een zijstraat en al snel waren we van bewoonde wereld een onbewoond natuurschoon ingewandeld, geen enkel beschavingselement was nog te bespeuren en al snel sprongen een stel jonge herten angstig van ons weg. Volgens het boekje zouden we enkele keren het riviertje moeten oversteken en door de regen van nog niet zo lang geleden waren we niet verbaasd dat het water hoger stond dan ze hier gewoon zijn en we niet simpel van rots naar rots zouden kunnen huppelen maar we gewoon maar onze schoenen moesten uitdoen en zo het stromende water oversteken. Sokken en schoenen weer aan en verder, en toen nog een keer, en nog een keer, wel zeker zes keer. Toen het leuke en avontuurlijke er wat af begon te gaan, toen klopte het niet meer met het boekje en voelden we onze moed helemaal in de schoenen zakken, teruggaan is voor mietjes en dus klommen we maar over rotsen en steile rivierbeddingen tot we aan het hek van een waterzuiveringsbedrijf stonden, dat we daar al snel een ranger te hulp kregen die ons terug op de goede weg kon helpen. Wat was er nu gebeurt, tussen het drukken van het boekje en onze wandeling was er een uitbreiding van het waterzuiveringsgebied gekomen waardoor er een stuk uit de wandeling was gebeten.

Eind goed al goed, moe en bezweet maar toch content stonden we toch nog van de waterval te genieten, vier uur later dan de start. Actief was de zondag dus wel geweest.

Bully Dancers

Ik ben goed thuisgeraakt en al in volle actie:

afgelaste vlucht naar huis

Alex had het weer getroffen, al meer dan een week geniet hij in Aspen/Colorado van uitstekende sneeuwcondities, skipistes en leuk gezelschap, kortom een vakantie om jaloers op te zijn.

Hij, samen met de anderen, werden verondersteld deze ochtend het vliegtuig te nemen terug naar huis, maar daar liep het mis. De vlucht is afgelast door de slechte weersomstandigheden, een storm maakt het onveilig om te vliegen. Zo belde hij ons deze ochtend op vanuit de luchthaven dat ze terug naar het hotel zouden gaan en pas maandagavond kunnen vertrekken. Pech of niet?

Californie gebukt onder storm en regen.

Help, het regent pijpestelen en de wind giert tegen de ramen. De eerste van de drie serieuze stormen op een rij voor dit weekend. Goed voor plant en dier, minder goed voor de platgebrande gebieden waar nu veel kans is op gevaarlijke modderstromen, die mensen zijn dus weer geevacueerd. Te veel water in een te korte tijdspanne en daarbij rukwinden, klinkt misschien gezellig maar is het niet. Een paraplu? Daarvan hebben we maar eentje. Regenjas? Hebben we niet. Regenlaarsjes? Hebben we ook al niet.

We zitten dus binnen, niemand die buiten gaat als het echt niet moet. We bakten muffins, veel muffins, voor ons ontbijt morgenochtend, we keken films, meer dan eentje en gaan maar vroeg naar bed. Het regenseizoen, voor ons is dit winter.

geen betere nieuwjaar

Geen voorafje maar ook geen foto's van onze gelukkige nieuwjaarsovergang, dat laatste wensen we elkander toch steeds, niet?

Wij deden het in de bergen, in de vrieskou op twee uur rijden van huis, al slapende gingen we aldaar over van 2007 naar 2008 om het jaar fris, monter, gezond, opgewekt en sportief te beginnen. Om half zeven alstublieft rinkelden de wekkertjes, met toeters en bommetjes kusten we elkander "Happy New Year", om acht uur stonden we aan te schuiven voor lifttickets en wat later zoefden we de hellingen af, de ene op snowboard en de anderen op ski's. Wat een luxe, geen kat op de pistes want die hadden allen last van de katers, die welliswaar na de middag verdwenen waardoor de pistes dan toch nog vol katten zat, het werd dus nog gezellig druk.

Maar 1 dag is geen dag, dus bleven we nog een keer slapen en deden de volgende dag hetzelfde wat we al op nieuwjaarsdag deden, skieen dat de stukken eraf vlogen! Zo veel mogelijk, zo snel mogelijk, zo kwalitatief mogelijk gebruik maken van onze eigen persoonlijke nieuwjaarstraktatie, een super mini skiverlofje. Geen aanschuiven aan de liften maar supersnel door de alleenrijdersrij, tot het donker was en de kinderen moe en uitgeput.

Toen bleven we nog een nachtje slapen, maar mochten nu uitslapen. Een luxe ontbijtje in een etablisementje, nog wat rondhangen en weer naar huis.

Daarom beste mensen, nog een late "Gelukkige Nieuwjaar" wens.

Beanies

Er is een echte rage aan de gang ten huize vanbrandekes. De meisjes hebben uitgevist hoe ze met een haaknaald en wol een beaniemutsje kunnen haken en nu zijn ze zodanig verslaafd geraakt, dat we al een hele verzameling hebben, vrienden en buren kregen er eentje als kerstkado en nu komen er ook al bijbestellingen.

Er wordt dus gehaakt in bed, in de sofa, in de auto, aan de tafel, op de stoep, in de gym en op de trampoline, beanies zijn top. De meisjes spelen met kleuren en experimenteren met verschillende dikten en mama rijdt naar de hobbywinkel om wol, machinewasbaar want in Amerika gaat alles in de wasmachine en de droogkast. Wie heeft er nog koude oren?