een stukje Amerika

Wie zo ver op reis komt, gaat natuurlijk niet enkel op burenbezoek maar wil veel meer zien en beleven dan een gastgezin kan bieden. Zo werden deze ochtend alle valiezen in de huurauto geladen en maakten ze zich klaar voor een lange doortocht. San Diego is de eindbestemming van de dag, zonder file en bij vlot verkeer doe je daar van bij ons minstens drie uur over.

Maar Benjamin had het helemaal niet begrepen dat ze alweer zouden vertrekken, voorlopig want tegen het einde van hun reis komen ze nog even langs. Hij werd heel erg verdrietig en boos en raakte in paniek omdat hij afscheid moest nemen van Lotte, Lander en Inge en Bert waar hij, alle dagen al kruipende door de haag net als Jip en Janneke, een stukje is opgegroeid. Even was er een noodtoestand bij onze kleine jongen. Tot we er samen uitkwamen en er al snikkend uitkwam dat hij heel graag samen met hen een 'stukje van Amerika' wou zien, letterlijk zoals hij dat verwoorde. En zo werd in een rekordtijd een rugzakje ingepakt, genoeg voor drie dagen, en reed hij opgelucht en blij samen met hen de straat uit. Donderdag, hebben we afgesproken aan de ingang van Seaworld in San Diego, dan doen we samen het park en rijdt hij 's avonds met ons weer mee naar huis.

Een kleine opoffering voor ons, want dat betekend om vijf uur vertrekken om de ochtendspits rond Los Angeles voor te zijn en op te tijd in San Diego te geraken, te ver voor een dagtrip, maar voor het geluk van ons kind kan alles.

het frissere Ventura

Het is niet altijd en overal hele dagen zonnig in Californie en dat hebben onze bezoekers vandaag mogen ondervinden.

Om zeven uur 's ochtends liepen de belgische buurman en ik al rond in het nog koele en mistige park, eens zien of we elkaar een beetje waard zijn dachten we bij onszelf. Hij liep gisteren reeds de bergen in rond ons huis en was daardoor vandaag een beetje stram, prima dus om met een 'vrouw' te lopen. Zo kon hij zich rustig wat gaan inlopen, prima ook voor mij, want zo kon ik mijn eigen tempo houden.

Natuurlijk moet het surfen ook eens uitgeprobeerd worden en zo trokken we met een afgeladen volle wagen van ons zonnige huis naar het mistige Ventura. Meestal trekt die mist snel weer op, maar vandaag was de zon niet van plan daar op het strand te voorschijn te komen. Wie een wetsuit pastte trok het koude water in, de anderen hielden zich op het droge bezig. Tot we rillend met een handdoek omgeslagen waar naar huis reden waar nog steeds de zon goed zijn best deed.

We hebben deze frisse Californie ervaring toch maar feestelijk afgerond met een ritje in de cabrio naar de supermarkt en een smakelijke barbeque maaltijd.

stranddag in Malibu

Zondag! Dan gaan we naar de zee! Gelukkig is dat maar twintig minuten rijden, een stukje autostrade, dan door de canyon en dan nog een heel klein eindje langs de PCH of de Pacific Coast Highway. De maand juli is de drukste van het hele jaar, maar dankzij het beperkte aantal parkeerplaatsten word het op het strand nooit echt overvol, een echte luxe.

De wagen was afgeladen vol met handdoeken, boogy boards, zeteltjes, parasol, tentje en de koelbox met mondvoorraad, een hele verhuis dat wel maar er waren vele handjes om te helpen dragen en het plezier nadien was dubbel en dik.

Met onze 'echte' grote tuinschop werd een groot getijdenbestendig fort gegraven.

Inge en ik gingen ondertussen een eindje wandelen over Point Dume, een granietrots die op de punt in de oceaan ligt, we genoten van het geweldige uitzicht en van de lagune groene kleur van de oceaan.

En toen kwam zowaar een hele pod spelende dolfijnen langs die een grootse show zomaar gratis vlak voor en dichtbij de kustlijn gaven, mensen juichten en applaudiseerden van blijdschap, wat een gelukzalig gevoel om dat zomaar te mogen aanschouwen, dolfijnen in het wild.

Het was een mooie en fijne dag met nog wel honderd en een anekdotes en vertelsels, maar dat laat ik anderen over.

Burenbezoek uit Doorslaar!

Goed toegekomen, moe en content dat de lange heenreis ten einde is.
De vlucht uit Schiphol vertrok met een kleine vertraging maar landde toch vroeger dan voorzien. Maar dan de douane, wat een lange rij! Ben je daar dan eindelijk door dan moest (de verdacht uitziende?) Bert even weg voor een apart gesprekje, wat een gedoe. Mijne Bert stond zo wel erg lang te wachten met Benjamin en Helena in de luchthaven dat hij zelfs al ongerust begon te worden, maar eind goed al goed want rond half drie in de namiddag reden ze eindelijk de oprit op.

Een kort moment is het even wennen aan elkaar, het is uiteindelijk twee jaar en een half geleden dat we afscheid namen, maar zo lijkt het ook weer net als gisteren.

Een waterval aan verhalen, raad en informatie hebben ze moeten aanhoren, door vooral de kinderen maar ook door ons. Vast veel te veel zodat ze zich daar niets meer van zullen herinneren. Ondertussen speelden de kinderen weer net als vroeger, in een tentje dat nu als kamp dient, met de poppen, de autootjes en hun favoriete en grote go-cart.

Dan het verplichte kennismakingsritje langs de bochtige weg door de canyon en door de immense geirrigeerde akkerbouwgronden tot aan de kust. Twintig minuten zuidwaarts tot aan het van Bay Watch gekende strand Zuma in Malibu. Geen dolfijnen vandaag maar wel een hele kudde zeeleeuwen die langs de kust trokken. Ook voor ons de eerste keer te mogen aanschouwen hoe ze met veel kracht al springende in en uit het water verder trekken, ze waren minstens met zijn twintigen.

En dan het fijne gevoel van de zandkorreltjes tussen de tenen, het koude zeewater, de koele bries en de kinderen die weer net als vroeger vol energie wat gaan bouwen! Een eiland in de oceaan werd het, van vers aangespoelde zeewierplanten tijdens het hoogwater. Lotte, het meisje der meisjes in een rokje van Helena haalde in haar eentje met haar roze schepje kleine zandkrabben uit het natte zand. Ze zijn nog geen haar veranderd.

Zo ging Lander niet enkel kletsnat naar huis maar was ook zo moe dat hij samen met zijn zus al na enkele minuten in slaap lag op de achterbank.

Alex en het rijbewijs deel 3

Exact zes maanden heeft hij rondgereden met een 'permit' of voorlopig rijbewijs onder begeleiding van een oudere boven de 25 jr. met Californisch rijbewijs. Zo vroeg hij om het stuur zo vaak het maar kon, korte ritjes van en naar school werden het vooral. Maar al snel kroop hij ook achter het stuur bij zijn vriendinnetje thuis, de mama is door MS niet rijvaardig meer en heeft dus noodgedwongen een chauffeur nodig, Alex doet niet liever. Ik mag dus wel eerlijk toegeven dat hij de meeste rijervaring samen met haar heeft opgedaan in de grote Van, vele korte maar ook wel erg lange stukken, zo reden ze gisteren nog de San Bernardino Mountains in en 's avonds weer naar huis, alles samen toch wel een vijftal uur en de terugweg in het donker, ook heen en terug naar de luchthaven in Los Angeles door extreem druk verkeer daar maakte hij al niets van.

De afspraak voor de grote rijtest had hij eerder zelf gemaakt en vandaag onmiddellijk na de lessen van de summer school was het zover. Allebei, hij en ik, bloednerveus. Het was al een hele tijd geleden dat hij kans had gehad met onze witte Chevy te rijden en we hadden maar een kwartier tijd, het wennen moest dus snel gaan, rap nog eens de belangrijkste punten volgens het boekje overlopen en dan de DMV binnen.

En je kent het wel, onder de jongeren gaan er overal wel de geruchten de ronde over de betere en minder goeie en de best te mijden rijtest examinators, vooral hier waar iedereen rond zijn zestiende hetzelfde lot is begaan is het een hot topic onder de tieners.

Vol spanning zit hij in zijn eentje te wachten achter het stuur op de examinator. Maar het lot is hem ongunstig gezind want hij blijkt de strengste en minst vriendelijke getroffen te hebben waarbij al velen in hun test faalden, de beruchte 'fat lady'. Arme Alex, ik had echt met hem te doen. Maar dan reden ze weg en kon ik niets anders meer dan een kwartier wachten.

Net als ik weer eens ga piepen of ik hem niet zie afkomen, rijden ze de parkeerplaats op. Bij het uitstappen knikt hij koel en beheerst dat het OK is, hij is geslaagd! Oef, wat een spanning.

Nog geen uur na zijn thuiskomst rijdt hij weg met de Van van zijn vriendinnetjes mama, vanaf nu mag hij alleen de boodschappen doen voor haar, hij is haar persoonlijke en favoriete chauffeur verklaart ze. Het zit hem blijkbaar in het bloed, hij doet het goed en graag en hij verdiend er een aardig centje door bij, maar voor ons is het nu wel heel erg loslaten!

Wettelijk mag hij nu alleen op de baan. Gedurende de eerste 12 maanden mag hij wel geen andere jongeren onder de 20 meenemen, tenzij in het bijzijn van een oudere boven de 25 met een geldig Californisch rijbewijs, ook niet besturen tussen 11 en 5 uur 's nachts. Een goeie regeling vinden we dat, het eerste jaar is dus echt om rijvast te worden.

renovatie marathon

Het begon allemaal als een vaag idee, van 'we zouden eens' en 'willen we eens een stukje proberen' en van het een kwam het andere, tot Bert het hele loopgedeelte van het leefdek zat af te schuren. Samen met de kinderen bleef hij maar bezig, van voor de zevenen in de ochtend tot als het te donker werd in de avond. En toen alle verf eraf vloog, kwamen de slechte stukken boven, "dat moeten we vervangen" was het onafwendbaar relaas. Gelukkig hebben we een echte 'handyman' naast de deur en samen stonden ze bij het krieken van de dag in de doe-het-zelf-zaak het juiste hout te kopen en werden de nieuwe planken perfect ingepast waar de slechte uitkwamen. Alle kantjes werden keurig behandeld met primer of een grondverf, zodat er geen enkel gaatje overblijft waar termieten zich een weg in kunnen bijten.

En zo verfden we met zijn drieen op zaterdag twee keer een grondlaag en werden er deze ochtend de laatste retouches gemaakt en weer afgeschuurd. Kochten we tijdens het drogen de afwerkende verf die computergestuurd in een wip werd bereid en gemengd. Tegen de avond, als het wat frisser werd, ging de eerste toplaag erop, weer met zijn drieen, twee met het borsteltje voor de randjes en de spleten en de derde met de roller op een lange stok. Een echt verversteam die rap en proper doorwerkten, welgeteld anderhalf uur was er voor het donker werd en we gingen er een half uur over en dankzij een goede nachtschijner zal morgenochtend het resultaat nog best meevallen.

Morgenavond gaat de tweede laag erop. Daarna is het rust, de balustrade is voor later want daarvoor hebben we knappe ideeen maar moet er eerst nagekeken worden bij de strenge bouwwetgeving van de streek wat mag en wat moet. Ook de andere decks en de buitentrap zijn voor later zodat ondertussen het totaalbeeld wat vorm kan krijgen, ten slotte waren we er holder de bolder aan begonnen.

Ondertussen is Eveline de schuur- en verfkampioen en ook nog chilibereider, Catherine top huishoudster en teakbehandelaarster, Helena afschuurspecialist, teakbehandelaarster en deckstofzuigster en Benjamin stofzuiger, putten klopper waar het niet hoort en onze trouwe enthousiaste supporter.

En tussendoor worden alle uit Europa meegebrachte teakhouten meubelen opgeschuurd, voor de eerste keer in de meer dan tien jaar dat ze ons dienen. Terwijl in onze oude tuin in Doorslaar verweerd grijs wel zeer mooi paste, doet het dat minder met dit moderne huis. Een hele karwij, met het schuurmachientje en met heel veel staalwol, eerst het grovere en dan het fijne, ze komen er als bijna nieuw vanonder, maar een enkele bank is wel een hele zondag werk, nu de tweede nog en dan de olie erop, en oh ja, dan nog het bankje aan de voordeur.

renovatiewerken

Toen we ons huis kochten wisten we dat er snel wat opgeknapt zou moeten worden aan de houten decks aan de achterkant. Deze zijn geschilderd en de verf begon toen al lichtjes af te bladderen. Door het intensieve gebruik met ons (groot) gezin ging dit proces nog sneller dan voorzien en het leefdeck aan de keuken was niet meer om aan te zien. Zoals altijd hebben we grootse ideeen maar zijn ze nu niet uitvoerbaar, "nog niet" is misschien wel een van ons ondertussen bekendste uitspraken. Daarom zouden we 'snel' eens wat oplapwerk verrichten zodat het toch wat gezelliger zou worden op onze buiteneethoek.

Maar oh maar, wie kent het niet je weet nooit waar je aan begint, je haalt de verf eraf en dan pas zie je waar de schade zit, wat we rap in een weekje verlof zouden afwerken, hebben we die tijd nodig voor het voorbereidende werk. Terwijl we enkel zouden afschuren en dan weer verven, vervangen we nu noodgedwongen enkele planken en een heel stuk van de balustrade, het verven zal voor later zijn. En dan nog de andere twee decks en de buitentrap, dezelfde procedure, maar dat zal voor nog later zijn.

Gelukkig maken vele handjes het werk wat lichter. Het gaat zelfs zo goed dat we gelijk de buitentafel een beurt geven.