Vandaag was de voorlaatste dag van ons bezoek aan mijn zus en haar gezin.
Het waren boeiende dagen waar we volop van hebben genoten. Ware het niet dat mijn zus hier woont was ik misschien wel nooit naar Amerika gereisd. Daar heb ik nu absoluut geen spijt van, ik begin mij zelfs al een beetje als een echte Amerikaanse te gedragen met mijn beker Starbucks koffie al stappende in de hand.
Ook voor Dieter zal het een onvergetelijke reis zijn. Na "Malibu Beach", "Santa Barbara", "Zuma Beach" met de vele dolfijnen en "Long Beach" met het cruiseschip "The Queen Mary I" en het rijden door prachtige natuurparken en natuurlijk veel shoppen, smoothies drinken en hamburgers eten, wou vooral Dieter nog graag een trekking -of flinke wandeling- doen door deze prachtige bergen vanuit mijn zus haar huis.
Na het bestuderen van de kaart trokken we er deze morgen met ons tweetjes op uit. Na een 100-tal meter vonden we een gate -of hek- van het "Los Roblos trail" met uitleg.
Klimmen en dalen, maar adembenemende vergezichten die me weer eens deden voelen hoe klein we zijn in deze immense natuur. Na enkele uren moesten we toch eens aan de terugweg denken, vooral omdat het hier toch reeds om 5h pikkedonker is en we geen lamp of extra water bij ons hadden. Dieter vond het echter een goed idee een ander, maar moeilijker pad te volgen. Op een bepaald moment komen we aan een bord met "private property" en met een uitleg om een gans andere weg te volgen die nog om een berg heenleidde.
Dit zagen we echter niet meer zitten omdat het inmiddels al 4h was geworden. Dus we negeerden de waarschuwingen, tot we aan een afsluiting met hekken kwamen. Terwijl Dieter aan het onderzoeken was op welke manier we (vooral ik dus) erover zouden kunnen kruipen, klonk er ineens een stem door een micro wat we daar aan het doen waren. Toen we keken waar de stem vandaan kwam, zagen we een paaltje met een camera. Na een lange uitleg met bevende stem en knikkende knieen tegen het paaltje, gleed de poort dan toch open, op voorwaarde dat hij ons nooit meer zou zien. Deze eigendom zou een ranch zijn van een of andere bekende filmster.
Dit zagen we echter niet meer zitten omdat het inmiddels al 4h was geworden. Dus we negeerden de waarschuwingen, tot we aan een afsluiting met hekken kwamen. Terwijl Dieter aan het onderzoeken was op welke manier we (vooral ik dus) erover zouden kunnen kruipen, klonk er ineens een stem door een micro wat we daar aan het doen waren. Toen we keken waar de stem vandaan kwam, zagen we een paaltje met een camera. Na een lange uitleg met bevende stem en knikkende knieen tegen het paaltje, gleed de poort dan toch open, op voorwaarde dat hij ons nooit meer zou zien. Deze eigendom zou een ranch zijn van een of andere bekende filmster.
Gelukkig zijn we dan snel veilig, maar flink moe, thuis geraakt.
Morgenavond vertrekken we terug naar ons koude Belgie, maar eerst gaan we nog de filmstudios van Sony bezoeken en Hollywood, Beverly Hills en Santa Monica.
Morgenavond vertrekken we terug naar ons koude Belgie, maar eerst gaan we nog de filmstudios van Sony bezoeken en Hollywood, Beverly Hills en Santa Monica.
